11/11/20

Zorgzame aanwezigheid

http://annevanhees.nl/wp-content/uploads/dan-gold-aJN-jjFLyCU-unsplash-scaled.jpg

De behoefte om te zorgen, om zorgzaam te zijn, erken ik pas recentelijk bij mezelf. En ook dit erkennen is nog in ontwikkeling. Ergens in 2018 – het jaar waarin ik single was en voornamelijk voor mijn kinderen en mijzelf zorgde – ontdekte ik dat ik me vervuld kon voelen bij het aandachtig vouwen van de was, uitgebreid koken, de tafel zorgvuldig dekken, het huis op orde brengen. Ik had mezelf tot dan toe niet als echt zorgzaam bestempeld. Nu ik zag dat ik dat wél was, realiseerde ik me ook dat ik mijn zorgzaamheid tot dan toe onvoldoende in een liefdesrelatie had kwijt gekund.

Ik had nog maar weinig ideeën over hoe ik mijn zorgzaamheid tot uitdrukking wilde brengen in een liefdesrelatie, maar dat ik een partner wilde die mijn zorgzaamheid kon aanvaarden en waarderen, was me duidelijk. Het was ook zo’n beetje het eerste wat ik mijn destijds aanstaande geliefde vertelde over wat ik zocht in een relatie.

Nou heeft mijn lief mijn zorgzaamheid vanaf de toeloop naar onze relatie meer gewaardeerd dan ik dacht dat mogelijk was en doet hij dit nog iedere dag. Hij wijdt dit zelf aan zijn traditionele inborst; hij is zelf op een meer typisch mannelijke manier zorgzaam naar mij. Hij haalt mij op als het donker is, ook al is het midden in de nacht, volbrengt iedere ‘klus’ die ik ‘m vraag of die hij zelf ziet, hij draagt me op handen. Zeer regelmatig letterlijk.

Zijn waardering voor mijn (meer typisch vrouwelijke) zorgzaamheid heeft er niet alleen aan bijgedragen dat ik in de afgelopen anderhalf jaar méér ben gaan zorgen voor mijn naasten, maar ook zorgzamer ben geworden naar mijn klanten. Eerder was ik bijvoorbeeld terughoudender in het bieden van geruststelling. Ik was bang om emotionele verantwoordelijkheid van de klant te ontnemen. Nu zeg ik veel gemakkelijker iets als: ‘Als ik jou zo beluisteren, mag je er vertrouwen in hebben dat je intentie goed is en dat je veelal het juiste doet.’

Gisteren liet ik echter een niet eerder vertoonde vorm van zorgzaamheid naar een klant zien: ik heb samen met een klant vier van haar keukenkastjes opgeruimd en schoongemaakt.

Mocht dit je als een klein klusje in de oren klinken, dan vergis je je. We deden er anderhalf uur over en meer dan de helft van wat zich daarvoor in de kastjes bevond, ging er niet terug in. En meer nog dan dat het in praktisch opzicht geen klein klusje was, was het dat op emotioneel vlak niet. Ik coach enkel intelligente en veelal ook hoogopgeleide vrouwen. De klant van gisteren valt ook helemaal in deze categorie. En dat zorgt juist voor verzwaring: slim zijn en hulp nodig hebben bij het uitmesten van vier keukenkastjes, dat voelt bepaald niet lekker.

Ik was erbij toen deze vrouw haar schaamte trotseerde en de kastjes open maakte. Ik luisterde naar de soms pijnlijke herinneringen, die de spullen bij haar opriepen. Ik zag haar hopeloze gezicht terwijl ze met een kopjes in haar handen stond en even niet meer wist waar ze deze kwijt kon. Toen ze na afloop met een zucht in een fauteuil zakte, zei ze opgelucht en blij te zijn, maar ook teleurgesteld dat zoiets als vier keukenkastjes op orde brengen haar alleen niet lukte.

Kwetsbaarheid. Daar was ik getuige van.

Ook ik ken regelmatig momenten van kwetsbaarheid waarin de zorg van een ander helpend, fijn en soms kei hard nodig is. Zoals vanavond. Mijn lief heeft me met een figuurlijk dwingende hand ertoe aangezet om gaan schrijven. Ik had ‘m eerder vandaag al aangegeven dat ik daartoe in de afgelopen tien dagen nauwelijks was gekomen en het gevoel had ‘verstopt’ te raken. Dat heb ik vaker: woorden, zinnen, alinea’s en soms zelfs hele verhalen hopen zich dan in me op en de enige uitweg is via mijn pen of toetsenbord.

Op vele momenten tijdens het schrijven van dit verhaal, ben ik geneigd om toch mails te gaan beantwoorden, aan mijn administratie te gaan werken, wat zaken uit te zoeken die nog uitgezocht moeten worden. Met andere woorden, ik ben geneigd dingen te gaan doen die in mijn ogen ‘moeten gebeuren’. Met mijn lief naast me aan ons tweepersoons bureau, voel ik de permissie om te doen wat goed is voor mij: mijn gedachtes omzetten in woorden. Ik schrijf wetende dat dit verhaal er niet zou komen, wanneer hij niet naast me zat.

Het schrijven zelf en dat dit verhaal inmiddels bijna af is, maakt mij – evenals mijn klant gisteren – opgelucht en blij. De teleurstelling die zij ook benoemde, voel ik veel minder, nauwelijks eigenlijk. Een liefdesrelatie van ruim anderhalf jaar met een man die mijn zorgzaamheid aanvaart en waardeert, heeft mij geholpen om ook zorgzaamheid naar mijzelf te aanvaarden en waarderen.

Vanavond leer ik nog iets over zorgzaamheid, namelijk dat zorgzaamheid zich kan tonen door enkel of vooral aanwezig te zijn. Getuige te zijn van iemands kwetsbaarheid. Misschien een keer bemoedigend te knikken of even te glimlachen, maar er bovenal gewoonweg te zijn. En misschien is het wel deze vorm van zorgzaamheid die ook ik mijn klant nog het meest bood.  

“Ik schrijf wetende dat dit verhaal er niet zou komen, wanneer hij niet naast me zat.”

Reageren op dit verhaal?

Reacties op dit onderwerp

  1. Wat mooi geschreven Anne ik kijk er naar uit om jou mooie verhalen te lezen ik haal hier ook dingen uit waar ik iets mee kan maw ik leer van je dank je wel ❤️

  2. Heel graag gedaan, Aarti! Dankjewel voor jouw hartelijke woorden en heel fijn dat mijn verhalen je zo raken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *