29/10/20

Verjaardag of geboortedag?

http://annevanhees.nl/wp-content/uploads/IMG_0587-scaled.jpg

Vandaag is het jouw verjaardag, lieve Sofie (9) en ik zit om half acht ’s ochtends met een kop thee achter mijn laptop. Ik hoor het ruisen en tikken van de verwarmingsbuizen, maar verder is het stil in huis. Jij bent niet hier. Sterker nog, ik ben zelf ook niet in ons huis, maar in het huis van mijn lief.

Het is helemaal niet mijn bedoeling het beeld van een eenzame moeder te schetsen, dramatisch te zijn of een poging te doen tot het wekken van medelijden. De chaos die een kinderverjaardag met zich meebrengt, is nooit zo ‘mijn ding’ geweest. Voor het eerst in je leven zie ik je pas in de middag op je verjaardags-dag, hooguit een uurtje en dat vind ik – heel eerlijk – óók heerlijk rustig.

Het is natuurlijk vreemd om een ‘bezoeker’ te zijn, nu jij voor het eerst verjaart op een dag dat je bij je vader bent. Deze dag confronteert me met het gegeven dat jij en ik ook drie dagen per week niet samen zijn, terwijl je nog niet de leeftijd hebt om zelfstandig te zijn. Dat blijft onnatuurlijk voelen, ook al heb ik al bijna drie jaar gelegenheid gehad om daaraan te wennen.

Wat ik op een dag als deze opnieuw leer, is dat je niet van mij bent en ook nooit bent geweest. Mijn lichaam is voor jou de doorgang naar dit leven geweest. Ik heb dit mogen ervaren. Jouw lichaam, je gedachtes, je gevoelens, jouw ervaringen, het unieke leerproces dat jij doorloopt; als je dit alles al kunt bezitten, dan is het van jou en van niemand anders.

Laat ik mijn gevoel over vandaag ook niet ophemelen en beweren dat een dag als deze alleen maar lekker rustig en heel leerzaam is. Het nauwelijks in jouw bijzijn zijn vandaag en het grotendeels ontbreken van de feestelijkheden – de ‘naaktheid’ van vandaag – laat me gewoonweg zien wat ik en wat wellicht ook andere moeders, daadwerkelijk vieren op de verjaardag van hun kind:

Vandaag vier ik dat jij geboren bent en dat je sindsdien leeft. Het is voor mij, zoals de Engelse taal veel treffender weergeeft, veel meer je ‘birthday’ dan je verjaardag. Jouw geboortedag dus.

Een huis waar het stil is, is een prima plek om jouw geboortedag met aandacht te vieren. Wellicht ook dat ik vandaag een flinke geboortedag-wandeling maak. Dat zal me helpen om de negen jaar in mijn herinnering te overbruggen en om die intensieve, gave, pijnlijke, ontroerend mooie dag te koesteren.

“Je bent niet van mij en dat ben je ook nooit geweest.”

Reageren op dit verhaal?

Reacties op dit onderwerp

  1. Heel erg herkenbaar voor mij heb hetzelfde meegemaakt. Voor het eerst in zes jaar was mijn zoontje niet bij mij voelde heel raar maar ook een besef moment dat wat je zegt ze zijn niet van jou/ons ze zijn zelf unieke mensen.
    En ik besefte heel erg op dat moment ze zijn echt niet van ons. Ik kan me zo goed vinden in je verhaal.
    Heel mooi geschreven ❤️

    1. Dank voor je mooie reactie, Aarti! Het is zo verrijkend om te beseffen dat je kind niet van jou is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *