Tussenstand

8 oktober 2021

Ik ontving overweldigend veel lieve, hartverwarmende reacties in de afgelopen weken nadat ik begon met het delen van mijn verhaal over de – bijna 14 jaar jongere – geliefde die tot een half jaar geleden twee jaar in mijn leven was. Deze reacties vormden de aanleiding tot mooie, waardevolle gesprekken over de liefde en wat je daarvan leert. Ik ontving ook een heel andere type reactie, een voorbeeld daarvan is een in mindere mate bezorgde, veel meer nog op sceptische toon geuite: ‘Uhhh Anne, gaat het wel goed met je?’

Mocht ik me vergissen en mocht me de vraag toch merendeels vanuit bezorgdheid zijn gesteld, dan wil ik hier graag delen dat het heel goed met me gaat. Niet alleen nu, in deze fase nu de afronding van het rouw- en verwerkingsproces over het verliezen van de tot nu toe meest betekenisvolle geliefde in mijn leven is voltooid. Van de verhalen die ik hierover schreef en die je al las en die je de komende weken nog kunt lezen, schreef ik de ruwe versie binnen twee dagen in de week voorafgaand aan mijn 40ste verjaardag waarin ik op een camping midden in de natuur en aan een meer verbleef. Telkens wanneer ik nu een verhaal de ether in gooi, schaaf ik het nog wat bij en polijst ik ‘m; ben ik vooral bezig met de leesbaarheid van het verhaal, in veel mindere mate met de inhoud.

Maar ook in de tijd voor de dagen waarin ik deze verhalenreeks schreef, ging het goed met me. Natuurlijk waren er ook veel pijnlijke momenten in de vorm van verdriet, frustratie en soms ook wat boosheid, maar ik heb me nooit wanhopig gevoeld. Er is nooit sprake geweest van uitzichtloosheid, geen licht zien aan het einde van de tunnel. Dat heeft niets te maken met dat ik altijd wist wat ik te doen had en hoe ik me zou ontwikkelen. Ik had soms geen idee hoe ik gevoelens een plek moest geven of hoe ik ooit in een liefdesrelatie zou kunnen hebben waarin ik me zowel verbonden als vrij zou voelen (lees: niet belemmerd door verlatingsangst).

Inmiddels heb ik daarover wel veel ideeën en bovenal vertrouwen in, zonder dat ik denk dat ik de wijsheid in pacht heb. Ik ben er zeker van dat ik in een nieuwe relatie opnieuw heel veel ga leren.

Daar heb ik ook alle vertrouwen in.

Vertrouwen is ook wat ik steeds heb gehad in de processen die ik gedurende een half jaar na de breuk doorliep. Vertrouwen in het niet-weten, in mijn eigen leerbaarheid, mijn veerkracht. Ik wist op ieder moment dat de fase waarin ik verkeerde en het proces dat ik op dat moment doorliep, me enorm veel zou brengen, al wist ik soms niet wat precies of had ik werkelijk geen flauw benul waar ik zou uit komen.

Mijn eerste verhaal over de breuk en de tijd erna publiceerde ik direct nadat ik het schreef. Het gebeurde in een opwelling, maar ik ben heel blij dat ik gehoor gaf aan deze impuls. In de twee dagen erna schreef ik alle andere verhalen. In deze verhalen neem ik je mee in mijn ontwikkeling, in mijn rouw- en leerproces. Maar ook in mijn bewustwording- en helingsproces. Die laatste twee klinken misschien wat mystiek of zweverig, maar het is mij – ook vanuit Onderwijskundige oogpunt – inmiddels heel duidelijk dat zonder daadwerkelijke bewustwording er geen diepgaand leerproces kan plaatsvinden. Daarnaast zijn het haast altijd onverwerkte emoties die je belemmerde om al eerder dat diepgaande leerproces te doorlopen. Het alsnog verwerken van deze emoties – wat ik dan een helingsproces noem – was in ieder geval voor mij nodig om te kunnen leren wat ik te leren had.

Om je mee te kunnen nemen in mijn leerproces – want dat is wat ik tracht te doen met deze verhalenreeks en ook alle verhalen die ik hiervoor al en erna nog met je zal delen – moet ik je context geven. Ik kan je alleen geen objectieve, feitelijke beschrijving geven wat er is gebeurd, hoe de relatie tussen hem en mij is verlopen. Ik kan je schetsen hoe ik deze beleefde, welke momenten voor mij in het kader van mijn leerproces van belang waren en hoe ik deze heb onthouden.

Heel subjectief dus.

Ik weet dat er mensen zijn die mijn verhalen lezen en die hem kennen. Mocht het uit mijn eerdere verhalen onvoldoende helder zijn gebleken: ik heb een onnoemelijk groot respect voor hem. Dat had ik vanaf het moment dat ik hem leerde kennen, dat had ik tijdens onze relatie, in de verwerkingsfase erna en dat heb ik nu nog steeds.

Alles wat je over hem leest in mijn verhalen is gebaseerd op mijn waarneming en ervaring. Ik heb besloten waar ik het accent wilde leggen, dat wat waardevol is en wat de context biedt om mijn leerproces met je te kunnen delen. Ik heb twee jaar lang een hele lieve geliefde aan mijn zijde gehad, met wie ik bovenal en veruit de meeste tijd ontzettend fijne momenten heb beleefd. Daar ben ik hem intens dankbaar voor.

Zo, dit was mijn ‘tussenverhaal’ naar aanleiding van actuele ontwikkelingen. Ik vind het ontzettend gaaf en fijn als ik reacties mag blijven ontvangen, als er mooie gesprekken ontstaan. Ik reageer altijd wanneer je digitaal op mijn verhalen reageert en natuurlijk ook als je me aanspreekt 😉

Ik ga aan de slag met de afwerking van het verhaal dat volgt op ‘Sluiproute’. Morgen tref je dit verhaal hier om mijn site.

“Er ontstonden mooie, waardevolle gesprekken over de liefde en wat je daarvan leert”

Reageren op dit verhaal?

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *