16/10/20

Niet langer alle dagen druk

http://annevanhees.nl/wp-content/uploads/jon-tyson-FlHdnPO6dlw-unsplash.jpg

Ik heb een ontzettende hekel aan het gevoel het ‘druk’ te hebben. Aan ‘te druk’ nog veel meer. Dat idee dat er te weinig tijd is voor dat wat ik nog te doen heb, vind ik vreselijk. Dat wat ik te doen zet ik dan af tegen de kloktijd die er nog ‘over’ is om de taak te volbrengen. Ik voel me vervolgens opgejaagd en rusteloos. Niet alleen bij een gevoel van tijdstekort, maar ook bij een gevoel van bijvoorbeeld verveling wordt mijn beleving bepaalt, zo niet geregeerd, door de kloktijd. Logisch dat de klok de tijd aangeeft, of toch niet?

Het klopt dat een centrale en universeel geaccepteerde tijdsaanduiding een middel is dat met name in contact met elkaar nuttig is. Zo verschijnen we bijvoorbeeld (ongeveer) tegelijkertijd op een afgesproken plaats. Maar hoe vaak hoor ik niet van mijn cliënten dat zij een geheel andere tijdservaring hebben dan de klok aangeeft? Dat de tijd voorbij lijkt te kruipen op dodelijk saaie momenten en voorbij vliegt in momenten van flow.

Ook mijn eigen tijdsbeleving varieert enorm. Wat me regelmatig overkomt bij hele verschillende activiteiten is dat ik daar in alle rust aan begin. Na verloop van tijd besef ik dat er al een grote hoeveelheid tijd die ik eraan kon of wilde besteden is verstreken. Dan schakel ik om en boek ik in een fractie van de tijd die daarvoor is verstreken, meer resultaat.

Niks mis mee, zou je denken. Alleen wordt de ‘gespendeerde tijd’ in de periode dat ik rustig aan deed in mijn gedachtes, als minder goed gekwalificeerd dan de tijd waarin ik verhoudingsgewijs veel meer resultaat boekte. Ik denk dan bijvoorbeeld: nu heb ik weer eerst twee uur lopen lummelen voordat ik het laatste kwartier werkelijk op gang kwam. Ik vermoed dat de kwalificatie die ik geef aan dat waar ik mijn aandacht op richt gedurende een bepaalde periode, heel bepalende is voor mijn geluksbeleving, voor of ik me tevreden voel en senang. Ook vermoed ik dat wanneer ik mijn innerlijke beleving van tijd in plaats van de kloktijd meer als leidend neem, ik veel minder of zelfs niet zal oordelen over wat ik heb ondernomen of wellicht ook af heb gekregen. Zodra mijn innerlijke beleving van tijd leidend is – overigens zonder de kloktijd en de maatschappelijke en sociale functie die deze heeft volledig buiten de deur te zetten – valt het oordeel vermoedelijk weg.

Mijn cliënten vertellen me over enorme pieken en dalen in hun effectiviteit. Dat ze de ene dag of het ene moment, heel veel gedaan krijgen en dat er vervolgens uren of dagen, soms wel weken geen garen op de klos komt. Ik denk dat ook zij belemmerd worden door niet alleen het oordeel dat ze zelf vellen over dat wat ze (niet) doen of creëren, maar vooral ook omdat het afgezet wordt tegen de voorbij (klok)tijd.

Afgelopen maand heb ik 19 dagen achtereen niet gewerkt en daarbinnen ben ik twee keer een week op vakantie geweest. De eerste vakantie – nadat ik nog een enorme ratrace liep in de twee dagen voordat we vertrokken – vond plaats aan de middellandse kust en in de Franse Alpen. Ik was samen met mijn geliefde, we waren weer ‘gewoon’ in het buitenland, het was heerlijk weer en voeren met onze kajak op de zee (en werden teruggehaald door de kustwacht) en op een azuurblauw meer. Dit en meer maakten de vakantie heel fijn. Toch kwam ik pas tijdens de tweede vakantieweek echt tot rust. Tussen de twee vakantieweken in was ik twee nachten thuis om vervolgens – nu ook samen met mijn dochters Sofie en Liesje – op een camping 20 kilometer van ons huis neer te strijken.

Daar zonk ik na enkele dagen in mijn eigen innerlijke tijd. Misschien wel juist omdat mijn activiteiten en mogelijkheden redelijk beperkt waren. Ik kon weinig anders dan lezen, schrijven, aanrommelen, gitaar spelen, voor het eten zorgen, wandelen en zwemmen, doordat ik – hoewel ik de twee dames nauwelijks zag of sprak – wel beschikbaar moest blijven voor de 6- en 8-jarige met wie ik ook op vakantie was. Na enkele dagen gaf niet langer het uur van de dag, maar gaven onze magen aan wanneer we gingen eten, bepaalde de vermoeidheid hoe laat we gingen slapen en weer op stonden, onze bewegingsdrang wanneer we gingen wandelen of zwemmen en onze inspiratie wanneer we iets maakten of creëerden.

Hoewel ik op de laatste vakantie mijn innerlijke tijdbeleving sterk ervoer, kan ik deze maar moeilijk beschrijven. Misschien ook is het helemaal geen tijdbeleving, maar is het juist veel meer het ervaren van het moment, het ‘nu’.Ik droeg al nauwelijks een horloge en zowel bij mij thuis, als op kantoor is geen klok te vinden. Toch is de kloktijd veel duidelijker aanwezig nu ik weer thuis en op kantoor ben. Ik voel hiertegen niet alleen weerstand en verzet, ik voel ook dat er zowel voor mijzelf, als voor mijn cliënten veel meer rust, helderheid, plezier en voldoening kan zijn naarmate we de kloktijd meer loslaten en de innerlijke tijd meer omarmen.

“”

Reageren op dit verhaal?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *