19/10/20

Mondkapjes Manie

http://annevanhees.nl/wp-content/uploads/IMG_7767-scaled.jpg

Met de hulp van een – voor mij soms lachwekkende – video op Youtube waarin Lotte van Knipmode haar opdracht om de kijker tot een perfect resultaat helpen heel serieus neemt, knutselde ik er twee in elkaar. Ik had er plezier in om ze van een oude broek van mijzelf en een oud shirt van mijn lief te maken, maar was ook opgelucht dat ik na afloop van de zomervakantie in Frankrijk mijn eerste mondkapje weer in de kast kon leggen.

In de afgelopen weken naaide ik er echter niet alleen nog twee voor mezelf, maar ook nog eens drie voor mijn lief (die leverde maar wat graag oude shirts aan met een print dat hij nog steeds tof vond, maar het shirt zelf uit model of met slijtplekken), twee voor mijn vader en ook mijn moeder, zussen en een vriendin ontvingen een mondkapje van mijn hand.

Ergens voelde me in de afgelopen weken weer het 11-jarige kind dat ik ooit was. Tijdens het laatste jaar op de basisschool kregen mijn klasgenoten en ik de opdracht om een ‘stokpop’ te maken. Een pop die je met behulp van een stok uit een koker omhoog kon laten komen, zoals in De Efteling de kikkers bij het sprookje van de waterlelies uit het groen ziet op reizen; zichtbaar nadat ze eerst volledig verstopt waren.

Het was een omvangrijk project, waarvoor verschillende technieken – waaronder naaien – moesten worden toegepast. We werkten aantal weken, meerdere middagen per week ieder aan onze eigen stokpop. Sommige van de andere kinderen hoorde ik zuchten als onze juf aangaf dat we onze tassen met stofjes, naaigerei en andere benodigdheden weer tevoorschijn moesten halen. Anderen zag ik regelmatig vastlopen tijdens het maakproces, geen idee hebbend hoe ze verder konden gaan.

Voor mij was het erbij pakken van die ogenschijnlijk doodgewone plastic tas, het op tafel zetten en er een blik inwerpen, het moment waarop er steeds weer een wereld voor me open ging. Een wereld van mogelijkheden. Het begin van weer een stap verder komen naar het creëren van de stokpop die ik wilde maken. Als ik door de stofjes ging die ik had verzameld, wenste ik dat we nog veel meer mochten maken dan alleen die stokpop en dat ik later dozen vol stofjes zou hebben om alles zelf te kunnen maken wat ik wilde.

Ik dacht destijds niet na over wat ik allemaal nog meer kon doen in de tijd dat ik aan de stokpop werkte. Ik dacht al helemaal niet na over de waarde uitgedrukt in geld, dat ik met het maken van de stokpop creëerde of misliep.

Dit gebeurde wel met het naaien van de mondkapjes. Regelmatig dacht ik: zou ik niet beter iets zinnigers gaan doen? Of: herbruikbare mondkapjes zijn voor het luttele bedrag van vijf euro te koop, waar ben ik mee bezig?

Tijdens het werken aan de stokpop genoot ik gewoonweg van de ideeën die ik kreeg, de stappen die ik zette en het eindresultaat dat steeds dichterbij kwam. Ik heb het zolang ik het me kan herinneren heel fijn gevonden om ‘iets uit mijn handen te laten ontstaan’. Tijdens mijn studietijd raakte dat even in verval, maar tijdens de afstudeerstage van mijn tweede studie herontdekte ik de waarde ervan, als tegenhanger van het veel ‘met mijn hoofd’ bezig zijn op zowel binnen mijn afstudeerstage als tijdens het schrijven van mijn masterthesis.

Toch ging het naaien van de mondkapjes gepaard met regelmatige twijfel. Ik was het me alleen nauwelijks bewust. Het was als een brommend achtergrondgeluid dat je pas gewaar wordt zodra het stopt. Ik werd me van mijn twijfel bewust toen een vriendin me vertelde over hoe lastig ze het soms vindt om de tijd die ze besteed aan uitgebreid koken of lang voorlezen aan haar kinderen, te waarderen. Ze vertelde ook dat het haar al wel beter lukt nu ze niet langer werkzaam is in de commerciële sector, maar als freelancer binnen de sociale sector werkt.  

Dat er een ontwikkeling in haar beleving en waardering van haar activiteiten was doordat haar inkomstenbron wijzigde, was voor mij als het achtergrondgeluid dat plotseling stopt. Het deed mij inzien dat geld – of beter gezegd: mijn beeld van geld – mij in de weg zat om eenzelfde mate van waardering te hebben voor het naaien van de mondkapjes, als het maken van de stokpop zo’n 28 jaar geleden.

En nu? Ik heb nog geen idee, maar één ding weet ik wel: het is pure manie.

Mondkapjes manie.

“Ik zag dat mijn geldbeeld mijn waardering voor het naaien van mondkapjes in de weg zat.”

Reageren op dit verhaal?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *