Mijn lief

13 maart 2021

Ik schreef eerder al eens dat ik ‘vol loop’ wanneer ik een tijd lang niet schrijf. Dit fenomeen deed zich opnieuw voor tijdens de feestdagen en de quarantaine van vier weken die er – weliswaar niet aansluitend maar toch te snel – op volgde. Er was weinig energie en nauwelijks mentale ruimte om te schrijven, terwijl de verhalen zich in mij opstapelde.

Inmiddels is er al heel wat druk van de ketel; meerdere verhalen vonden hun weg naar het (digitale) papier. Ik schreef er twee over opvoeding en poste die mijn eigen site, er ontsproot een verhaal over autoriteitsconflicten en ADHD en die plaatste ik op de site van mijn ADHDacademie. Ook meerdere verhalen vonden hun weg naar het boek waaraan ik werk over en voor vrouwen met ADHD.

En toen die eruit waren, toen de opluchting daar was, werd me duidelijk dat er nog een thema is dat ik in verhaalvorm wil, nee haast moet vertellen, maar dat de weg naar het papier tot nu toe nog slechts zijdeling vond.

Mijn liefdesrelatie.

Tot nu toe kwam mijn lief in mijn verhalen voorbij als ‘mijn lief’. Ook in dit verhaal en in toekomstige verhalen zal hij ‘mijn lief’ blijven heten. Naamsbekendheid hoeft niet zo voor hem. Hij is iemand die je op een feestje ergens aan de zijkant aantreft, ontspannen pratend of mensen observerend om – als het moment daar is – iets waanzinnig gevats te zeggen. Daarnaast doet zijn identiteit er voor de verhalen over ons, onze ontwikkeling en over het worden wie we ten diepste zijn, er ook niet toe.

Wat er wel toe doet is de verbinding die er tussen ons is. De verbinding ondanks dat hij nog niet de rol van stiefvader naar mijn dochters vervuld, wij nog niet samenwonen en bovenal: ons in een totaal andere levensfase bevinden.

Mijn lief en ik kennen elkaar ruim twee jaar en het is tijd om hem voor te stellen, want als ik mezelf ergens beter leer kennen en denk dat ieder van ons zichzelf ten diepste kan leren kennen, dan is het in de liefde. Daar wil ik meer over schrijven en daarvoor is het belangrijk om iets van de context van onze relatie te kennen. Die bied ik in dit verhaal dat ik een jaar geleden schreef:

.

Mijn meisje

‘Je bent mijn meisje,’ zeg je, ‘realiseer je je dat wel?’

Ik besef vooral dat ik nog nooit in mijn leven iemands ‘meisje’ ben genoemd en de bijbehorende beleving niet ken.

Ergens in de lente van 2019 zei je me dit en inmiddels voel ik me werkelijk ‘jouw meisje’.

Niet omdat je me bezit.

Wel omdat je er voor me bent.

En al vaak was.

Midden in de nacht om me op te halen uit de stad en veilig thuis te brengen.

Of erger.

Toen je bij me bleef die keer dat ik iedere afvoer in de badkamer vulde met mijn alcoholhoudend braaksel en daarna zittend op het toilet jammerde ‘dat ik niet meer wilde.’

Ter geruststelling: daarmee doelde ik op het aanhoudend overgeven.

‘Ik weet het, schatje,’ suste jij, ‘je moet hier even doorheen.’

Ik wou dat ik kon schrijven dat het bij die ene keer bleef. 2019 werd naast het jaar waarin wij samenkwamen, ook het jaar waarin ik ontdekte – herontdekte en nogmaals onaangenaam werd verrast – dat drank naarmate je ouder wordt soms opvallend slechter valt. En dat ik het uit mijn hoofd moet laten om ‘met je mee te drinken’.

Maar je was er vooral op de momenten dat ik het mentaal moeilijk had. Momenten waarop ik twijfelde aan mezelf. Op zakelijk vlak bijvoorbeeld. Als mede-ondernemer herken jij de onzekerheid, maar ook toon je me de moed die er nodig is om tóch te blijven gaan voor wat je voor ogen hebt.

Ook was je er tijdens momenten dat ik niet twijfelde aan mezelf. Momenten waarop ik ervan overtuigd was dat het wantrouwen in mij de waarheid sprak. Dat ik er zeker van was dat jij er een verborgen agenda op nahield, dat je me probeerde te manipuleren of niet eerlijk naar me was. Deze momenten waren schaars, gelukkig. Momenten die ik niet meteen herkende als echo’s uit mijn verleden. Jij reageerde, nee jij antwoordde steeds met geduld, met rust en vertrouwen, zonder aan je eigen intenties te twijfelen. Bereid om te luisteren, uit te leggen en zo nodig uren te praten totdat ik het vertrouwen in mezelf hervond en onze verbinding was geheeld.

Jij fietst op je retro-jaren’70-wielrenfiets.

Ik op mijn bakfiets naast jou.

Ik word aankomende herfst 39 jaar.

Jij deze lente 25.

“Als je ergens jezelf beter leert kennen, dan is dat in de liefde”

Reageren op dit verhaal?

One thought on “Mijn lief

  1. Prachtig! *pinkt een traantje weg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *