Loslaten

11 november 2021

Het boek (zie mijn vorige verhaal) lag daar enige tijd prima op de rugleuning van de bank. Het lag op z’n kop en ik hoefde ik er niet meer in te kijken, zoals ik eerder wel had gedaan. In de lente en vroege zomer had ik er regelmatig in gebladerd en delen herlezen. Ik wilde leren wat ik kon leren uit de ervaring die ik met hem had gehad. Voor mezelf. Totdat ik het boek in de zomer omdraaide was de mogelijkheid om weer bij elkaar te komen ook een sterke motivatie geweest om te achterhalen wat het boek van onze relatie me te vertellen had.

Het herlezen hielp me in te zien dat verlatingsangst – wanneer ik deze niet herken, niet zie – een enorm bepalende factor is in de keuzes die ik maak binnen een liefdesrelatie en dat als ik deze angst wel zie, ik de moed op te brengen heb om te kiezen voor waar ik wél op hoop, wat ik wel wil. Uiteindelijk zag ik dat ik bovenal iedere dag, ieder moment weer het leven te creëren heb dat past bij wie ik werkelijk ben. Dat als er al een tegengif is voor verlatingsangst, dat het trouw, liefdevol en eervol handelen naar mezelf is.

Ik vermoed dat als ik tijdens mijn liefdesrelatie met hem deze inzichten had gehad en ernaar had gehandeld, onze relatie anders was gelopen. Dat ik me anders had verhouden tot en was omgegaan met de twee grote dilemma’s in onze relatie. De dilemma’s waarvan de aanleiding ons leeftijdsverschil van 14 jaar was.

We hadden twee hele verschillende levensomstandigheden te verenigen. Hij had sinds twee jaar zijn bedrijf en was anderhalf jaar voordat wij elkaar leerde kennen afgestudeerd. Ik was in de 14 jaar dat ik langer dan hij een volwassen bestaan had geleefd, docent geweest aan de hogeschool waar hij een decennium later zou studeren. Ik had vervolgens tien jaar als freelancer gewerkt en was intussen moeder geworden. Aan de twee studies die ik aan het begin van dit millennium afrondde, dacht ik nog nauwelijks.

En dan hadden we ook te dealen met een kritische omgeving. Dat er maatschappelijk een veel sterker en negatiever oordeel is over relaties waarin de man veel jonger is dan vrouw, dan andersom, gaf in mijn ogen zijn omgeving een steun in de rug om te oordelen over onze relatie, soms nog voordat ze ons samen hadden gezien.

Maar dat waren, zoals ik het al noemde, aanleidingen. Dat het dilemma’s werden en waren in onze relatie werd veroorzaakt door hoe wij erin stonden. Ik weet niet of we nu nog wél samen zouden zijn geweest als mijn houding en mijn handelen anders was geweest. Als ik al tijdens onze relatie had ingezien wat ik inzag de loop van de maanden nadat we uit elkaar gingen.

Waar ik wel zeker van ben is dat het voor mij persoonlijk beter zou zijn geweest als ik trouwer was geweest aan mezelf. Als ik liefdevoller en eervoller naar mezelf had gehandeld.

Afgelopen zomervakantie bracht rust. Eenmaal weer thuis ging mijn leven verder en mijn dochters gingen een paar weken later weer naar school. Ik dacht nog wel regelmatig aan hem, maar was vooral bezig met mijn eigen toekomst. Ik focuste me op mijn business, om die meer en meer vorm te geven op mijn manier. Maar ook op persoonlijk vlak was ik erop gericht om een leven te creëren dat bij mij past. Voor mezelf – zo had ik bijvoorbeeld contact met mensen die ik lang niet had gezien, maar wel had gemist – en binnen het gezin dat ik met mijn twee dochters vorm; we werden meer en meer een eenheid en er kwam meer rust in ons samenzijn.

Maar toch…

Met een boek op de rand van de bank – weliswaar op z’n kop – begin je niet gemakkelijk in een nieuw boek. Begin september voorvoelde ik dat er opnieuw een shift zou plaatsvinden. Die kondigde zich aan op een zondagochtend tijdens een wandeling die als een rondje hardlopen startte. Het was zo’n typisch zonnige ochtend die zwanger van de herfst leek. De geur, de frisheid, de serene rust. Er hing een verandering in de lucht die meer was dan de wisseling van twee seizoenen.

Ik dacht aan de reis naar Spanje die ik half september zou maken. Ik had een vliegticket geboekt en een appartement gereserveerd en aanbetaald. Ik had zin in nog wat zomerwarmte, dacht ik bij mezelf.

Had ik dat wel?

Op het moment dat ik mezelf deze vraag stelde wist ik dat in Nederland zou blijven. Ik wilde de overgang naar de herfst van dichtbij meemaken, ergens in de natuur zijn. Hier. Niet ver weg van waar ik woon.

En zo gebeurde het dat ik twee weken later in de herfstzon, zittend aan de rand van het meer waarin ik ook deze zomer zwom, dit verhaal schrijf en ook alle voorgaande verhalen schreef over de liefdesrelatie die ik had en wat ik ervan leerde. Ik hoor het water zachtjes tegen de kant klotsen en heel in de verte klinkt het ruisende, soms brommende en dan weer fluitende geluid van verkeer dat over de snelweg raast. Een geluid dat me afgelopen zomer en ook de zomers ervoor helemaal niet opviel.

Op de dag dat ik hier naartoe ging, voelde ik de aandrang om hem – nadat we lange tijd geen contact hadden – iets te laten weten over waar ik stond in mijn proces. Ik sprak een bericht in waarin ik vertelde over de stand van het boek – ik gebruikte sinds we uit elkaar waren deze analogie ook naar hem als ik sprak over onze relatie – en dat ik ervoer dat er een shift zat aan te komen. Hij liet me weten dat hij ook nog steeds ervoer dat ons boek open lag, maar niet van plan was het ergens in de nabije toekomst weer op te pakken.

Evenals met ‘de keuze’ om nu hier te verblijven in plaats van in Spanje, wist ik toen ik startte met het inspreken van een bericht aan hem niet waarom ik dat deed. Het gebeurde me al veel vaker in mijn leven dat ik een keuze maakte en pas achteraf ontdekte waarom ik dat deed. Ik wist dat ik hier nu moest zijn. Dat ik dagelijks een duik te nemen had in het meer, met iedere ademhaling de bosgeur op te snuiven, te wandelen en vooral ook veel alleen en in stilte te verblijven. Ik wist ook dat ik weer even moest inchecken bij hem.

Na zijn reactie dacht ik: dat boek moet de kast in. Hoewel alle andere boeken die daarin staan uitgelezen zijn en uit dit boek altijd een post-it zal blijven steken op de plek waar we gebleven waren, zag ik ineens heel helder dat ik mezelf tekortdeed door het nog langer op de bank te laten liggen. Dat het tijd was om ook hierin eervol te zijn naar mezelf.

Met het besluit om hem, om ons echt los te willen laten, liet ik los.

Ik had dit keer geen trouwring om in een gracht te gooien. Hoewel het een redelijk spontane actie was, was het ook een ceremonie die me ruim drie jaar geleden hielp om de relatie met de vader van mijn kinderen los te laten.

Een paar dagen geleden hield ik een ceremonie waarbij ik visualiseerde dat ik ons boek aandachtig en zorgvuldig oppakte en rustig sloot. Daarna hield ik het vast, drukte het tegen me aan. Ik sprak opnieuw – evenals ik een half jaar eerder naar hem deed – mijn dankbaarheid uit voor wat ik had mogen ervaren in de tijd dat we samen waren. Ik voegde hier nu wat ik had mogen leren in het voorbij half jaar aan toe. Daarna plaatste ik ons boek voorzichtig, maar doelgericht in de kast.

Deze ceremonie was fijn en helpend, het was ook passend om er oprechte tijd en aandacht aan te besteden, maar wat er het meest toe deed was het besluit zelf.

De camping waar ik verblijf is inmiddels officieel gesloten. De eigenaar gaf me toestemming om nog een paar dagen langer op deze nagenoeg verlaten plek te zijn. Ik beleef het haast als wildkamperen. De camping gaat volgend jaar niet opnieuw open. Het is verkocht en dit gebied gaat een andere bestemming krijgen. Afgelopen weekend werd het laatste weekend op zaterdagavond gevierd met door de pizzabakker ter plaatse in een houtoven gebakken pizza’s, waarvan punten werden uitgedeeld onder de campinggasten. Het was dezelfde pizzabakker die gedurende de afgelopen zomers de campinggasten op woensdag en zondag van pizza voorzag.

Hoewel het een vakantieweek die voor mij alleen bedoeld was – zoals gezegd was het oorspronkelijke plan om naar Spanje te gaan – waren mijn dochters er ook even bij. Ik haalde hen zaterdag op om nog één nacht op deze camping te spenderen. Ik was zondagochtend vroeg op weg naar het toiletgebouw toen ik aan de rand van het meer, Sofie gehurkt zittend aantrof. Ze had er zichtbaar moeilijk mee dat ze zo’n mooie plek, waaraan ze zulke fijne herinneringen had, moest loslaten.

De pizzabakker zien we terug in oktober op het verjaardagsfeest van haar en haar zusje. Hij zal dan het avondeten verzorgen. We kunnen op ieder moment dat we willen even terug naar dit gebied dat op slechts op een half uur rijden van ons huis ligt. We kunnen foto’s bekijken en ook de video’s die Sofie zelf afgelopen weekend nog maakte, kunnen we op ieder gewenst moment afspelen.

Maar dat voldoet niet.

Dat is niet waarnaar zij verlangt.

Geen enkel mens verlangt naar het ervaren van iets dat doet herinneren aan een ervaring. We willen de ervaring zelf. We willen er zijn, samen met de ander. We willen actief een ervaring creëren.

Ook ik vind het jammer dat we volgende zomer niet opnieuw terug kunnen naar deze plek. Wel heb ik in de voorbije 40 jaar van mijn leven ervaren dat je op heel veel plekken een fijne vakantie met fijne mensen kunt hebben. Zoals Liesje zo treffend uitdrukte in de vraag aan het einde van het ontbijt nadat we ruim twee jaar geleden de eerste nacht hadden doorgebracht op deze camping: ‘Mogen we nu naar de vriendinnen die we nog niet hebben ontmoet?’

En toch.

Precies hetzelfde kan ik mezelf voorhouden als het gaat om de liefde en ik weet ook dat het waar is. Er zijn zoveel lieve en fijne mogelijke geliefden. Ik weet dat er weer een tijd gaat zijn waarin ik met iemand samen ben. Daarvoor had ik wel ruimte te creëren door hem, door de relatie die we hadden werkelijk los te laten. Dat kon pas nadat ik mijn deel van ons gezamenlijke verhaal werkelijk onder ogen was gekomen en ten volle had doorvoeld.

Vol vertrouwen beloofde ik mijn kinderen een fijne, nieuwe vakantieplek. De belofte aan mezelf gaat nog een stapje verder:

De fijnste liefdesrelatie die ik ooit ga hebben, gaat nog komen.

———————

Dan nog dit:

Als je naar het licht wilt, moet je je schaduw meenemen.

– Tijn Touber

Deze verhalen schreef ik in de eerste plaats om mijn eigen schaduw beter te leren kennen, zodat ik minder bezig hoef te zijn met te proberen ervoor weg te rennen of ‘m te ontkennen. Zodat ik vrijer op weg kan zijn, mijn levenspad ten volle kan bewandelen.

Ik deelde deze verhalen omdat ze jou mogelijk herkenning en erkenning kunnen bieden in de ontwikkeling die jij loopt, het (liefdes)verhaal dat jij leeft. Ik wilde niet dat mijn schaamte, mijn verlegenheid of bescheidenheid belemmerde dat jij toegang zou hebben tot de inzichten die ik opdeed uit mijn liefdesverhaal en daarom heb je mijn verhaal verdeeld over meerdere verhalen hier kunnen lezen.

Mocht je behoefte hebben aan contact naar aanleiding van mijn verhalen, schroom dan niet en mail naar annevanhees1981@gmail.com.

Ik zal je mail met aandacht lezen en beantwoorden.

“Geen enkel mens verlangt naar een ervaring die doet herinneren aan een ervaring”

Reageren op dit verhaal?

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *