Leef-tijd

1 november 2021

Wij tweeën kenden geen leeftijdsverschil. Wanneer ik naar hem keek, zag ik gewoonweg hem. Het gebeurde vrij zelden dat ik naar hem keek en dacht: hij is bijna 14 jaar jonger dan ik. Ik was er simpelweg meestal niet mee bezig. Er waren zoveel kenmerken die ik heel veel interessanter vond, dan zijn leeftijd.

Leef-tijd, het woord zegt het: de tijd dat iemand (tot nu toe) leeft. We geven allemaal een verschillende invulling aan deze tijd en hoe we deze tijd spenderen heeft tot op zekere hoogte veel meer betekenis, dan de lengte ervan.

We hadden de gewoonte om zo nu en dan innig verstrengeld voor de spiegel in de badkamer te staan en dan naar ‘ons’ te kijken. Ik vroeg hem op die momenten weleens of hij wanneer hem naar mij keek, ons leeftijdsverschil waarnam. Hij ontkende dat. Hij bleek er evengoed als ik weinig mee bezig.

Hij voelde het leeftijdsverschil wel. Hij had dat alleen lange tijd niet door.

Toen we ongeveer een halfjaar samen waren complimenteerde hij me voor het eerst met de zachtheid van mijn huid. In de maanden erna deed hij dit nog een paar keer. Eén van die keren zei hij: ‘Je hebt echt zo’n zachte huid. Ik heb nog nooit een vriendinnetje gehad met zo’n zachte huid. Wat smeer jij op je huid om ‘m zo zacht te houden?’
Telkens wanneer hij weer over de zachtheid van mijn huid begon moest ik glimlachen, me afvragend wanneer hij ‘mijn geheim’ zou ontdekken.

Ik wilde hem niet voor de gek houden, maar vond het té grappig om hem hierover niet een tijd in het ongewis te laten. Toen hij er op een dag weer eens over begon trok ik mijn wenkbrauwen op, lachte vervolgens naar hem en vroeg: ‘Lieve schat, heb jij de huid van je oma weleens gevoeld?’ ‘Uhhh nee,’ reageerde hij verbaasd terwijl hij me niet begrijpend aankeek. Ik besloot het raadsel te onthullen en zei: ‘Mijn huid is zo zacht ook omdat het bijna veertien jaar ouder is dan dat van jou en van je ex-vriendinnen.’

Zoals ik eerder schreef, schreef ik de verhalen over de geliefde die tot ruim een half jaar geleden twee jaar in mijn leven was, al eerder dan ik ze nu publiceer. Ik heb in het half jaar nadat we onze relatie beëindigden veel tijd, aandacht en energie gestoken in niet alleen de verwerking, maar ook het reflecteren op en daarom leren van deze ervaring.

Dat heeft me enorm veel gebracht.

Op allerlei vlakken, maar zeker op liefdesgebied ervaar ik steeds weer het effect van een inzicht in een fenomeen dat plaatsvindt. Als ik zie hoe ik werk, hoe ik handel of vanuit welke overtuigingen, welk zelfbeeld of welke waarden ik handel zoals ik doe, veranderen niet alleen mijn keuzes en mijn gedrag, maar dat wat zich voordoet in mijn leven, de gebeurtenissen die plaatsvinden, veranderen ook direct. Steeds weer vindt er, nadat ik een inzicht opdeed, een shift in mijn leven plaats.

Na afgelopen september – de periode waarin mijn verwerkings- en reflectieproces tot een climax kwam en gevoelsmatig afrondde – was er ook zo’n shift. De ontwikkelingen die er momenteel in mijn leven zijn weerhielden me er tot op heden van om de verhalenreeks over de waanzinnig mooie liefde die ik heb mogen ervaren, af te ronden.

Deze week start ik met een experiment. Een experiment vanuit het inzicht dat ik echt ochtendmens ben (dat wist ik al wel wat langer), gecombineerd met een inzicht dat ik opdeed in het boek Rust in uitvoering, van Alex Pang dat ik afgelopen herfstvakantie las; veel succesvolle schrijvers gebruiken de vroege ochtenduren om hun beste stukken te schrijven.

Ik stond vandaag en sta ook de overige dagen van deze week om 5.00 uur op om mijn verhalen te gaan herschrijven en redigeren en vervolgens te publiceren. Niet alleen omdat ik het waardevol vind om ze te delen, ook omdat deze verhalenreeks me in de weg zit. Er kwam de laatste weken geen nieuwe tekst uit mijn vingers en dat terwijl ik aan twee boeken werk en regelmatig (normaliter wekelijks) verhalen vanuit De ADHDacademie publiceer. Ik weet dat ook dit pas weer gaat stromen, zodra ik de verhalen over mijn ervaring met hem, die ik nog op de plank heb liggen, heb gedeeld.

Ik richt me erop om deze week dagelijks een verhaal te posten. Dan kan ik daarna weer fijn verder met schrijven over leerprocessen die plaatsvinden op nog heel veel vlakken meer dan enkel binnen de romantische liefde. En toch…

heeft ook de ervaring met hem me laten zien, dat liefde betrokken is bij alles wat in het leven waarde heeft.

“Hoe we onze leef-tijd spenderen heeft veelal meer betekenis dan de lengte ervan”

Reageren op dit verhaal?

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *