Hapering

28 september 2021

Ik liet hem los voordat ik ‘m vast had. Op de eerste dag van februari 2019 werd ik wakker en wist: ik heb nog tot Valentijnsdag de ruimte om hem tot een besluit te laten komen over zijn relatie. Half februari dacht ik: ai, ik durf niet. Ruim een week later, op een zondagavond zei ik alsnog: ‘Ik kan niet naast je blijven lopen zo lang jij in een relatie zit.’

Begrijp me niet verkeerd; wij hadden niets op dat moment. Het was niet zo dat ik de ‘andere vrouw’ was in zijn leven. Ik wist alleen heel goed: zomaar een vriend ga jij nooit zijn. Jij wordt DE vriend of ons contact eindigt.

De dagen erna was het stil op Whatsapp. Ik had hem gezegd dat ik ons contact zou stilleggen en dat deed ik ook. Ik voelde me verdrietig en ik miste hem, we waren in een korte tijd enorm close geraakt en plotsklaps was er afstand. Tegelijkertijd voelde ik me rustig, het besluit wat ik had genomen klopte gevoelsmatig.

Een paar dagen later stond hij in mijn kantoor. ‘We moeten praten,’ zei hij. ‘Ik weet niet wat we nog moeten bespreken, ik dacht toch dat ik vrij duidelijk was afgelopen zondag? Dat ik pas weer contact wilde zodra jij niet langer in een relatie zit?’ reageerde ik terwijl ik naar buiten staarde. ‘Dat klopt, daar ben je heel duidelijk over geweest,’ antwoordde hij rustig, waarna ik mijn blik van buiten naar zijn ogen verplaatste en hij ging verder terwijl hij me aankeek, ‘maar ik ben tot de conclusie gekomen dat het voorbij is tussen mijn vriendin en mij, dat het eigenlijk al een hele tijd voorbij is en dit ga ik haar vertellen.’

En dat deed hij ook.

Zo kwam het dat wij aan het einde van die week samen een boswandeling maakten. Zoals ook tijdens de avond in de kroeg, probeerde hij mijn verwachtingen te temperen. Dit keer door aan te geven dat hij ruimte nodig had om tot zichzelf te komen en dat hij niet voornemens was om zich direct in een relatie met mij te storten. Dat begreep ik en ik probeerde hem gerust te stellen. We hadden wat mij betreft geen haast.

Na twee maanden in een dating-fase, sloeg bij mij april 2019 de onrust toe. Ik ben geneigd mijn keuzes en handelen te vergoelijken en hier een verzachtend verhaal te houden over hoe ik overwoog om mijn grens aan te geven en het me om allerlei redenen toch maar beter leek dit niet te doen. Inmiddels weet ik dat dit niet waar is. Ik voelde en wist dat ik mijn grens opnieuw had aan te geven, evengoed en even duidelijk als ik dat in februari had geweten.

Ik deed het niet.

Ik gunde hem ruimte, ik snapte dat hij die nodig had. Ik begreep ook heel goed dat het idee van een relatie met iemand met twee kinderen overweldigend kon zijn. Dit doorzag ik vooral wanneer ik me probeerde voorstellen dat ik mezelf vlak voor mijn 24ste verjaardag in zo’n situatie had bevonden. Het lukte me nauwelijks om me hiervan een voorstelling te maken. Ik woonde destijds op kamers, moest nog afstuderen. Ik kon bij die herinnering geen 14 jaar oudere partner met twee kinderen inschuiven.

Ik was ook bang dat ik te veel druk zou leggen zodra ik zou aangeven dat de onduidelijke situatie waarin we ons bevonden, de onduidelijkheid over of we nu wel of niet in een relatie zaten, voor mij niet langer kon voortduren. Tegelijkertijd klopte het voor mij gevoelsmatig niet meer dat we niet in een relatie zaten. Hij was in de maanden ervoor mijn hart binnengestormd, onze ‘officiële’ situatie matchte daarmee gewoonweg niet voor mij.

Achteraf bezien was ik bovenal als de dood dat hij de benen zou te nemen. Deze angst zag ik niet en ik liet de situatie zoals die was, maar begon wel en wellicht juist daarom op andere manieren druk te leggen… 

“Na twee maanden in een dating-fase, sloeg bij mij de onrust toe”

Reageren op dit verhaal?

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *