Ervoor gáán

21 september 2021

Het was eind 2018. Het eerste, turbulente jaar na het uit elkaar gaan met de vader van mijn dochters lag achter me. De officiële scheiding zou spoedig door de rechter worden uitgesproken. Een paar maanden eerder had ik mijn 37ste verjaardag gevierd.

Daar was hij. De herinnering aan toen ik ‘m voor het eerst zag levert het klassieke beeld op van liefde op het eerste gezicht. Die nonchalante volle bos haar, die zachte oogopslag, dat mooie, natuurlijk rechte gebit. Zijn lijf ook: lang, maar geen reus. Gespierd en sterk, maar geen bodybuilder. Toen ik met dat waarvoor ik bij hem had aangeklopt – de voordeursleutel van het pand waar zowel zijn bedrijf als mijn ADHDacademie was gevestigd – zijn kantoor verliet, hield één gedachte me bezig: hij is zooo jong. Gecombineerd met de vurige hoop dat hij dan toch wel in de tweede helft van zijn twintiger jaren zou zitten.

Tijdens een borrel enkele weken later ontdekte ik dat dit niet zo was.

Hij bleek 23 jaar.

En oh ja, hij had een vriendin. Al zeven jaar.

Jammer voor zijn vriendin, dacht ik bij mezelf, maar ik ga alles in het werk stellen om deze gast binnen te hengelen. Iedere reden, ieder excuus dat ik kon bedenken om met hem in contact te zijn, zette ik om in actie. Zoiets had ik nog niet eerder in mijn leven gedaan. Al vanaf groep 5 van de basisschool was ik met grote regelmaat en gedurende lange periodes heimelijk verliefd geweest. De relaties die ik in mijn leven had gehad waren ‘zo gelopen’, ik had er nooit echt actief voor gekozen. Ik had ook nooit zonder te weten dat mijn gevoelens beantwoord zouden worden, een verliefdheid naar een ander uitgesproken.

Na enkele weken heel intensief WhatsApp-contact nodigde ik hem uit voor een etentje bij mij thuis. Ik koos een gerecht met een hele lange bereidingstijd, ik zorgde ook voor een voor- en nagerecht én ik haalde whisky in huis. Ik wist inmiddels dat wanneer hij dronk, whisky zijn voorkeur had en wilde de mogelijkheid tot natafelen ruim baan geven.

Hij was 2.00 uur ’s nachts toen hij na afloop van de avond op zijn fiets stapte.

Het contact dat we hadden in die eerste weken van 2019 gaf me de kans om te ontdekken dat hij niet alleen qua uiterlijk de mooiste man was die ik ooit had ontmoet, maar ook werd me duidelijk dat hij gewoonweg een goed karakter had. Bovenal ervoer ik dat we ‘resoneerden’, we ‘levelden’, we leefden gevoelsmatig op en vanuit eenzelfde frequentie.

Na een paar weken biechtte ik na wat drankjes en midden in de kroeg, mijn gevoelens aan hem op. Hij nam me mee naar een rustigere plek op de eerste verdieping en reageerde empathisch en inlevend, maar probeerde ook mijn verwachtingen te temperen omdat hij nog steeds in een relatie zat.

Tot mijn grote opluchting beëindigde hij zijn relatie in februari.

Gas erop, dacht ik bij mezelf.

Diezelfde gedachte had ik in de twee maanden ervoor ook regelmatig gehad. Alleen was dit een ander ‘gas erop’ . Toen was het een ‘gas erop’ dat werd gedreven door verlangen. Met deze ‘gas erop’ zette ik de eerste stap richting één van de twee fuiken die ik in de twee jaar die volgden voor mezelf en daarmee voor ons creëerden. Twee fuiken waaraan één en hetzelfde gevoel ten grondslag lag: angst.

Deze angst zag ik echter pas enkele weken nadat we in maart dit jaar ervoor kozen om uit elkaar te gaan.

“We leefden op en vanuit eenzelfde frequentie”

Reageren op dit verhaal?

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *