28/10/20

Rust: moeilijk én winstgevend

http://annevanhees.nl/wp-content/uploads/LMPQ6222.jpg

Rust is moeilijk. Als dat niet zo was, had ik de sabbatical die ik sinds twee maanden houd, al veel eerder ingelast. Ook zouden we met z’n allen veel minder hard en minder lang werken. Voor de voorziening van onze behoeftes en veel van onze wensen, is hard en lang werken voor de velen van ons al lang niet meer een noodzaak.

Rust is moeilijk omdat het een verantwoordelijkheid met zich meebrengt, waarvan we gevrijwaard zijn zolang we bezig zijn. Deze verantwoordelijkheid leidt er vaak toe dat we het idee hebben bezig te moeten blijven als we rust nemen. Ook hebben we daardoor het idee dat we weer aan de slag moeten als we enige tijd in een rusttoestand verkeren. Of – en dan wordt ie helemaal mooi – we ‘kei hard moeten ontspannen’ zodra we rust nemen. Ik doel op de verantwoordelijkheid voor ons eigen welbevinden en ons eigen gemoed.

Rust is risicovol. Wanneer je rust, ben je niet actief bezig om risico’s te verkleinen. In het tijdperk waarin wij leven lopen we niet het risico dat er plotseling een wild dier voor ons staat als we even niet opletten, maar is er wel steeds het risico op tekort, met name op een tekort aan geld. De meeste mensen verdienen, als ze niet werken, geen geld. Zolang we dus werken, verdienen we geld en verkleinen we daarmee het risico op tekort.

Maar er is iets dat rust nog moeilijker maakt, dan de eigen verantwoordelijkheid voor ons welbevinden en het grotere risico op tekort. Rust is confronterend. Rust opent de mogelijkheid om te zien wat je werkelijk wil en wat oprecht belangrijk voor je is. Als je dat ziet, besef je ook dat je daaraan tot dan toe voorbij raasde.   

En toch, telkens wanneer ik rust werkelijk toeliet in mijn leven – door de neiging om bezig te blijven voor korte tijd of voor een langere periode te onderbreken – bracht me dit telkens iets: ontspanning, energie, een nieuw inzicht of idee, verbondenheid met mezelf of anderen, veerkracht en bovenal wijsheid. Een wijsheid die dan weer nooit ontstond door actief iets te doen, zoals het lezen van een boek of het volgen van een studie.

Ik zou nu een ‘zweverige’ afslag kunnen nemen. Ik zou het kunnen hebben over dat wat niet zintuigelijk te ervaren is en wat je wel en alleen maar kunt ervaren in momenten van stilte en rust. Maar ik wil rust graag uit deze hoek houden en laten zien dat rust voor velen – zo niet iedereen – winstgevend kan zijn. In deze fase van een gedeeltelijke lockdown, lopen veel mensen zowel tegen de moeilijkheid van rust, als de waarde ervan op.

Zo had ik onlangs een administratieve klus te klaren. Deze specifieke taak – het verantwoorden van mijn gewerkte uren aan het UWV – schoof ik steeds tot wel een half jaar voor me uit. Daar doe ik mezelf best wel tekort mee; ik krijg pas betaald zodra de uren zijn verantwoord. Daarnaast moest ik al verschillende keren met schaamrood op mijn kaken aan klanten en hun werkgever laten weten dat ik nog geen aanvraag voor verlenging van hun jobcoachtraject had kunnen doen, soms wel tot twee maanden na de einddatum van een traject. Het verlengen van een traject kan namelijk pas worden aangevraagd, wanneer de uren binnen het toegekende traject zijn verantwoord.

Tot twee weken geleden liep ik opnieuw gigantisch achter. Ik had sinds begin mei de uren niet verantwoord. Het klaren van deze klus, gebeurde dit keer echter verrassend anders dan voorheen. Nadat ik zo’n zes weken op weg was in mijn sabbatical was er nog evenzogoed geen ‘zin’ om de klus te volbrengen, maar er groeide wel een verlangen om me van de klus te bevrijden. Om de ruimte voor rust nog verder te vergroten, evenals ik zes weken daarvoor zaken had afgerond, gewoonweg van mijn bordje had geveegd of in de koelkast had gezet.

Het groeiende verlangen naar bevrijding van deze klus, hielp me – voor het eerst sinds ik zo’n zes jaar geleden als jobcoach in opdracht van het UWV startte – te zien dat ik aan een vorm van zelfkastijding deed: de weerstand, het gevecht met deze klus en daarmee de stress die het bij me opriep, ik liet me er op onnodig veel momenten en onnodig lang in verblijven.

Dit wilde ik niet langer!

Te meer nu er in mijn verdere leven zoveel en steeds meer rust was. Ik besloot – onder aanmoediging en met aanwijzingen van Thimothy Ferriss (in zijn boek ‘The 4-hour work week’)  – om alvorens daadwerkelijk aan de slag te gaan, eerst te bepalen hoe ik de klus in zo min mogelijk tijd en met zo min mogelijk moeite gedaan kon krijgen. Ik stond mezelf toe om daar zolang als nodig bleek over te doen en pas daadwerkelijk te beginnen als ik ervan overtuigd was dat ik de klus veel efficiënter ging aanpakken dan in de voorbije zes jaar.

Ik kwam tot een stappenplan en ik creëerde goede randvoorwaarden. Beide schrijf ik hier niet op, want ze zijn nauwelijks interessant. De kans dat het stappenplan of de randvoorwaarden ook voor jou werken of voor mijzelf bij andere ‘lastige’ klussen, is klein.

Wat in mijn ogen wél waardevol is, is het fenomeen dat ik ontdekte. Het fenomeen dat rust leidt tot meer efficiëntie én tot meer rust. Het boek wat ik las hielp me, of wel de informatie die ik tot me nam was waardevol, maar de rust die ik had was dat nog veel meer. Uiteindelijk was de rust zelfs dé doorslaggevende factor. De rust maakte namelijk dat ik naar mijn inefficiënte handelen kon kijken.

Uiteindelijk was het dus de rust die er voornamelijk voor zorgde dat ik de klus in minder dan de helft van de tijd klaarde én bovenal dat het – een weliswaar zeer moeilijk meetbare hoeveelheid – minder stress bij me opriep.

Doordat ik in rustiger vaarwater verkeerde, was er ruimte om een klus die voorheen veel stress opleverde, om te buigen naar een klus die dat veel minder deed. Als de rust en daarmee de ruimte er niet was geweest, had ik evenzogoed het boek van Ferriss kunnen lezen, maar ik had nooit de vertaling kunnen maken naar een concrete situatie als het klaren van de UWV-klus. Ik zou mijn eigen handelen gewoonweg over het hoofd hebben gezien.

De invloed van ‘de klus’ op mijn algehele rust verkleinde ook nog eens doordat er zowel minder lang als ook minder heftige stress was dan voorheen. Het gegeven dat de klus uiteindelijk geklaard was, droeg eraan bij dat mijn algehele gevoel van rust enkel toenam.

Rust is dus winstgevend. Rust biedt ruimte om met meer afstand naar je (inefficiënte) handelen of neiging tot (inefficiënt) handelen te kijken. Om te zien dat verandering van het eigen gedrag wenselijk is en om adviezen en ideeën die helpend zijn uit te proberen, te integreren, eigen te maken. De winst is meer efficiëntie en bovenal een fijner (werkend) leven.

En rust rendeert: met rust win je rust.

“De rust maakte dat ik naar mijn inefficiënte handelen kon kijken.”

Reageren op dit verhaal?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *