Afwijzing

19 september 2021


Vandaag kon ik eindelijk weer bij mijn verdriet en daar was ik blij om. Huilen kan zo fijn zijn, zo bevrijdend. Daarnaast weet ik ook dat werkelijk doorvoelen nodig is om verder te komen in je ontwikkeling, wat maakt dat ik mijn cliënten ook zoveel ruimte probeer te geven voor hun emoties als zij nodig lijken te hebben.

Maar mezelf die ruimte geven, dat vind ik toch wat lastiger. En soms is het dan heel helpend wanneer iemand heel direct vraagt naar mijn ervaring, ook al gaat dat over iets dat een half jaar geleden is beëindigd en ook al is het de ex voor je ex waar je nog steeds verdriet van hebt, die dat vraagt.

Het afgelopen half jaar was enorm heftig en pijnlijk voor me. Hoewel het een gezamenlijk besluit was van mijn lief en mij om uit elkaar te gaan, voelde ik me vanaf dat moment geamputeerd. Mijn lief ervoer ik niet alleen als de liefde van mijn leven, maar ook als mijn maatje. En zoals ik in mijn meeste recente – hoewel dus nog voor de breuk geschreven – verhaal vertelde, oversteeg onze liefde het leeftijds- en levensfaseverschil waarmee de realiteit ons dagelijks confronteerde

De liefde oversteeg dat en doet dat in zekere zin nog, maar onze relatie deed dat niet. En ik kan hier nu uitweiden over de kritiek die we direct en veel vaker indirect op onze relatie ontvingen. Zodra je keuze – in mijn geval wat betreft een partner – afwijkt van het gemiddelde, lijken mensen zich de ruimte toe te dichten om daar niet alleen iets van te mogen vinden, maar ook om ongevraagd hun mening erover te ventileren. Het meest lastige vond ik nog om te dealen met de afwijzing die er al was voordat mensen hem of mij hadden leren kennen. Er waren momenten waarop ik me gediscrimineerd voelde en dat was een nieuwe ervaring voor me.

Ik wil niet blijven hangen in de druk die ik van buitenaf ervoer, ook omdat daar niet oorzaak ligt dat onze relatie geen stand hield. De oorzaak lag en ligt tenminste voor de helft in mij. Ik was onvoldoende in staat om om te gaan met afwijzing. De afwijzing van buitenaf en de afwijzing die ik ervoer binnen onze relatie, bijvoorbeeld doordat hij niet altijd dezelfde houding en reactie verkoos ten opzichte van de afwijzende buitenwereld, dan ik.

Ik wist niet hoe ik mezelf kon zijn en blijven in deze situatie en koos er uiteindelijk uit zelfbehoud voor om dan maar de relatie te beëindigen. Ik denk niet dat ik iets kan noemen waar ik meer spijt van heb gehad in mijn leven en tegelijkertijd weet ik dat ik op het moment van uit elkaar gaan gevoelsmatig niet anders kon.

Wat ik eerder al had moeten doen en waartoe ik in het voorbije half jaar alsnog werd gedwongen, was mezelf onder ogen komen. Ik zal jullie de komende tijd meenemen in wat ik in verschillende fases van mezelf heb ontdekt. Want dat is waar deze blog – hoewel er dus een flinke pauze was – nog steeds over gaat: over menselijke ontwikkeling en de vraag hoe wij als mensen kunnen worden wie we ten diepste zijn.

Ik heb er tijd en een laatste zetje voor nodig gehad om dit proces te kunnen delen. Toch hoop ik op je luisterende oor (of in deze situatie: je lezende ogen) en op je reactie zodra mijn verhaal jou raakt. Dat mag hieronder of – wanneer je het liever discreet houdt – via annevanhees1981@gmail.com.

“Ik wist niet hoe ik mezelf kon zijn en blijven binnen mijn liefdesrelatie”

Reageren op dit verhaal?

One thought on “Afwijzing

  1. Lieve Anne, een eerlijk en hoopvol vervolg van je eerdere columns.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *